Yirmi Ücüncü Söz

Insan nur-u iman ile âlâ-yı illiyyîne çıkar, cennete layık bir kıymet alır ve zulmet-i küfür ile esfel-i sâfilîne düşer, cehenneme ehil olacak bir vaziyete girer. Çünkü iman, insanı Sâni-i Zülcelâl’ine nispet ediyor; iman, bir intisaptır. Öyle ise insan, iman ile insanda tezahür eden sanat-ı ilâhiye ve nukuş-u esmâ-yı rabbâniye itibarıyla bir kıymet alır. Küfür, o nispeti kateder, o kat’tan sanat-ı rabbâniye gizlenir, kıymeti dahi yalnız madde itibarıyla olur. Madde ise hem fâniye hem zâile hem muvakkat bir hayat-ı hayvani olduğundan, kıymeti hiç hükmündedir