Tehcir Gunlerinde Ask

Babaannem oldukça uzun uzun anlatti. Iç içe geçen hikayeler, onun büyük hikayesinde tek tek açilmaya basliyordu. Içim bir eskici dükkaniydi. Zihnime dolan sirlarin üstündeki tozlar uçusurken, kesfettigim her nadide parçayi insanlarla paylasmam gerektigini hissediyordum. Kendimi yeniden kesfetmek ve bunu babaannemin hikayesinin içinden geçerek tamamlamak için tutusuyordum. Yüzyila varan ve içinde büyük acilar tasiyan bir hayata taniklik yaparak kendime yeniden bakmak ve varligimin dagilan parçalarini birlestirip, yapistirmak istiyordum. Istanbul’a döndügümde her seyi yazmaya basladim. Bayzan, Ali, Vartanos ve Çerçi Mehmet arka arkaya döküldüler tarihten bugüne. Onlarin dünyasi, babaannemin dünyasinda isiyarak, beni varligimin bahçesine davet ediyordu.

Kendime, sevdiklerime ve nefret ettiklerime dair bir ilk noktaya, bir milada ihtiyacim vardi. Hiç telaffuz edilmeyen ama hayatimizin her adiminda bizi gölge gibi takip eden o milat belliydi. O konusulmadan hiçbir parçanin bütünlesmesi mümkün degildi. O mozaik vazonun kirildigi andi. O, Tehcirdi...